میرزا محمد حسین فرزند میرزا محمد علی متخلص به سرور از شعرای قصیده سرای معروف عصر قاجار است سرور در زمان محمد شاه قاجار به تهران آمد قریحه ی سرشار و استعداد ذاتی وی را به دربار سلطنت قاجار کشانیده و بلافاصله در گروه ستایشگران خاص او در آمد. سرور در چکامه سرایهای اعیاد رسمی و جشنهای ملی دربار شرکت می کرد و برای هر عیدی تهنیتی گفته و به هر مناسبتی  قصیده ای می سرود و الحق او در این کار استاد بود. وی با مشتری و طوسی و عباس فروغی مشاعرتی داشته و با آنها هم عصر بوده است میرزا طاهر اصفهانی درکتاب گنج شایگان در وصف او اینچنین نوشته است: « اسمش محمد حسین و از قصبه خوانسار است سرورازشعرای کم حرف و مغروراست اوازاوائل دولت شاه رضوان جایگاه٬ محمد شاه به مدت بیست سال دردارالخلافه بوده٬ او شعررا ازغزل و قصیده از معاصرین خود بهتر می گوید ولی بسیار کم انس است و گوشه گیر.» شعر زیر از جمله اشعار سرور است که در تهنیت عید سعید فطر به محمد شاه قاجار تقدیم کرده است:  

آه رندان خرابات نگر کز دل تنگ

                                                 روزه رابرد به یک باره ره از صد فرسنگ

زاهد و شیخ که پیش از مه نو در مسجد

                                                 شدی از رنج عبادت رخشان رنگ به رنگ

مرض روزه اگر قوت تن برد ٬ بنوش

                                                 زان شرابی که زند طعنه به یاقوت از رنگ

که زهر گوشه او بدر و هلالی است پدید

                                                  شعله انداخته بر این فلک مینا رنگ

صدر اعظم مه عالم فلک جاه و جلال

                                                 که فلک از پی تعظیم وی آمد چون چنگ

عرصه مدح تو از بس که فراخ است مرا

                                                 قافیه چون دهن لاله رخان آمد تنگ

تا که هفت اختر از افلاک نمایند شب و روز

                                               سیر در شش جهت دوره این نه اورنگ